Kerem kapıyı açtığında kadını görünce bir an geri çekildi. Adı Melis’ti. İçeri girmesine izin verdi ama yüz ifadesi bozulmuştu.
“Aslında… vazgeçtim,” dedi. “Paramı kaybetmiş say, gidebilirsin.”
Melis çantasını indirmeden durdu. “Tamam,” dedi sakin. “Ama beş dakika oturayım, sonra çıkarım. Dışarıda taksi yok.”
Kerem ne diyeceğini bilemedi. “Otur.”
Melis yere, duvarın dibine oturdu. Kerem de karşısına geçti, yatağın kenarına. Sessizlik ağırdı. Melis bir süre sonra konuştu:
“İlk defa mı yazıyorsun?” Kerem başını salladı. “Belli oluyor. Panik normal.”
Kerem gülmedi. “Kendimi aptal gibi hissediyorum.” Melis omuz silkti. “Herkes bir kez aptal gibi hisseder. Sonra geçer.”
Beş dakika on beş oldu. Kerem mutfaktan iki kutu kola çıkardı, birini uzattı. Melis aldı. Konuşmaya başladılar. İşten, Bodrum’un eskisine, insanların yazın nasıl değiştiğinden. Hiçbir şey ağır değildi. Melis arada bir “Hâlâ gitmemi ister misin?” diye sordu. Kerem her seferinde “Biraz daha kal” dedi.
İki saat sonra Melis ayağa kalktı. “Artık gideyim. Bu sefer gerçekten.” Kerem kapıya kadar yürüdü. “İyi ki beş dakika dedin.” Melis gülümsedi. “Bir daha yazarsan… yine paniklersen diye hatırlatırım.”
Kapı kapandı. Kerem sırtını duvara yasladı. Telefonundaki isim duruyordu: Bodrum Escort – Melis.
O gece ne planladığı şey oldu ne de iptal. Sadece yere oturup kola içtiler ve konuştular. Ve bu, Kerem’in o yaz en garip ama en dürüst birkaç saatiydi.
Kapı açıldığında Kerem karşısında duran kadına baktı. Adı Zeynep’ti. Çantasını indirmeden konuştu: “İçeri girmeden bir…